سرخط خبرهای سازمان

صبحانه‌ با طعم سیاست؛ یادداشتی از رضا صادقیان


رضا صادقیان

انتشار تصاویر و متن‌های عزت‌الله ضرغامی در صفحه اینستاگرام شخصی‌اش نشانه‌های روشن فعالیت‌های اجتماعی و رسانه‌ای شخصیتی را دارد که دیرزمانی در مسند قدرت بوده و حال با ادبیاتی نرم، موضع‌گیری‌های صریحتر نسبت به گذشته و تصاویری که برای مخاطبان شبکه‌های اجتماعی جذاب باشد، گوشه‌ای که واکنش‌های سیاسی-اجتماعی خود را نشان می‌دهد.

رییس اسبق سازمان صدا و سیما به دلیل تحویل دادن صندلی قدرت که دست بر قضا با قدرت‌ترین مسند رسانه‌ای کشور که در همه دوره‌ها و با حاشیه‌های فراوانی نیز روبرو بوده و تا مادامی که نگاه سیاست‌گذاران به رسانه ملی برگرفته از دیدگاه‌های فعالیت‌هایی از جنس روابط عمومی باشد خواهد بود، ساده‌تر و دوستانه‌تر با مخاطبان سخن می‌گوید.

گویی واگذار کردن صندلی قدرت آنقدر در شخصیت وی تاثیر داشته که فیلم موتور سواری با وسپا را منتشر و با وجودی که طلبه‌های معترض را که در مدرسه فیضه قم بازداشت و زندانی شده بودند به بهانه صبحانه به دفتر کارش فرا می‌خواند و در لابلای سخنانی که از دیدارش نوشته انتقادی هم به نحوه برخورد قضایی با آنان دارد، شماری از انتقادات وی همزمان بازتاب نگرش از دورن-برون قدرت به مسائل پیرامونی جامعه را به همراه دارد.

با تمام این سخنان، نه تنها ضرغامی که هر کدام از اهل قدرت حتی زمانی که اقدام به برداشتن پرده میان خود و مخاطبان می‌کنند، بخش گسترده‌ای از دیدارها و سخنانشان همچنان بوی قدرت و شخصیت‌هایی را دارد که در حال حاضر و یا در گذشته آنان را با میزهای مدیریتی می‌شناختیم. در واقع ضرغامی در حال ارایه تصویری از مسئولان و سیاسیون است ولی این عمل را ناخواسته-خواسته از دریچه‌ای نزدیک‌تر به دیدگاه‌ شهروندان ارایه می‌دهد. نگاهی که می‌کوشد این فاصله و دیوار آهنین را کوتاه کند، اینکه او و یا کسانی همانند ضرغامی چقدر در رویکرد جدید موفق شوند با گذر زمان قابل ارزیابی است، با این حال همین امیدواری وجود دارد که دیگر شخصیت‌هایی که روزگاری میز و صندلی و امضای طلایی در اختیار داشتند به حوزه عمومی ورود پیدا کنند و از گره‌ها و دشواری‌های فعالیت‌های سابق خود در حوزه مدیریتی سخن بگویند.

دیگر آنکه، کسانی که در مسند قدرت بوده و هستند تا هنگامه مرگشان صدها هزار نفر و بلکه میلیون‌ها انسان از سیاست‌ها، کنش‌ها و واکنش‌های آنان تاثیر پذیرفته‌اند، چنین افرادی زمانی که بی‌قدرت و در حاشیه قرار می‌گیرند امکان ترک دایم ارتباطات و رابطه‌های خاص خود با قدرت‌مداران را ندارند و یا دوست دارند که نداشته باشند، بنابراین رفتار فعلی آنان نیز همچنان نشانه‌های سیاست را در خود خواهد داشت،‌ حتی اگر به اسم صبحانه کاری و یا نام دیگری عنوان شود چرا که زندگی آنان همواره با طعم سیاست آمیخته است.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

بالا