سرخط خبرهای سازمان

سیزده یار شهر؛ یادداشتی از رضا صادقیان

موضوع بسیار ساده و قابل فهم است، شمارگان اعضای شورای اسلامی شهر اصفهان سیزده نفر است. شاید این عدد از نظر بسیاری از انسان‌های خرافه ‌باور و دوست ‌داران جادو و طلسم عددی نحس و خوش‌اقبال به حساب نیاید، ولی در حال حاضر اعضای شورای شهر اصفهان همانند پلاک‌های وسایل نقلیه این شهر، سیزده است. با این حال و خصوصا در هنگامه‌ای که نیاز به مددرسانی و مذاکره با سایر بخش‌های قدرت شهری و استانی وجود دارد، ‌گویی این شمارگان به یکباره آب می‌رود و مخاطبان خبرهای شهری و شورای شهر در نهایت با یک و یا دو اسم اعضاء روبرو می‌شوند و از موضع‌گیری سایر اعضاء خبری در دست نیست.

مسئله اینجاست، شورای شهر فعلی اصفهان حاصل رای آوردن لیست امید است، قرار بر این بود که برای اصفهان «رویایی» داشته باشند. لیستی که به لیست اصلاح‌طلبان معروف و با اقبال از سوی شهروندان روبرو شد، این لیست حاصل جمع و منهای یک فرد و یا یک گروه و یا جریانی جداگانه از نیروهای اصلاح‌طلب نیست،‌ در چنین لیستی حتی جایی برای افراد و جریان‌های تقلبی و باج‌‌خواه و سایر لیست‌های جعلی وجود نداشت، بنابراین می‌توان از چنین لیستی توقع داشت تا نظرات منسجم‌تر و هماهنگ‌تر در خصوص ارایه خدمات شهری به شهروندان و حتی موضع‌گیری‌های اجتماعی را در شورای شهر شاهد باشیم، آنچنان که در دوره‌هایی شاهد آن بوده‌ایم،‌ از جمله انتخاب شهردار.

شورای شهر اصفهان سیزده نفر است، یعنی اگر تصمیمی گرفته و یا سیاستی به اجرا گذاشته می‌شود و یا درباره تغییر نام و نام‌گذاری خیابان و اتوبان سخنی گفته می‌شود، این تصمیم حاصل جمع توانایی‌های و نظرات سیزده عضو شورا است،‌ نمی‌شود درباره یک بخش‌هایی سخن گفت و سیاست مورد نظر را دربست قبول داشت و در حوزه‌هایی به نام مصحلت‌سنجی و آرامتر شدن فضا‌ سکوت پیشه کرد. اگر سیاستی نادرست بوده، می‌توان درباره درستی و نادرستی آن‌ سخن گفت و در صورت بروز مشکل، از شکل‌گیری هزینه‌های نابجا در مدیریت شهری بیش از آنکه شهروندان دخیل در موضع شوند و زمینه تنش‌های ذهنی فراهم شود، جلوگیری کرد و چنانچه درست بوده، امکان حرف زدن با مخاطبان همچنان فراهم است.

هر کدام از اعضای شورای شهر اصفهان و یا هر یک از شهرهای کشور، به عنوان شخصیت‌های اجتماعی، مدیران شهری و اهل نظر در به‌ سامان کردن مشکلات شهری شناخته می‌شوند،‌ حال می‌بایست همین اشخاص در صحنه اجتماعی حضور داشته باشند و تمام بار تغییر مدیریتی را به دوش شهردار و یا سایر اعضای شورای شهر قرار ندهند. انتخاب چنین رویکردی از سوی هر کدام از اعضای شورای شهر و با هر اسمی صورت بگیرد، نتیجه آن به زیان کلیت شورای شهر است. شورای شهری که برای یک شهر رویایی دارد، با سکوت کردن و سخن نگفتن با شهروندان امکان به کارگیری سیاست و رویایی جدید در مدیریت شهری را نخواهد داشت.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

بالا