سرخط خبرهای سازمان

نیاز اصلاح‌طلبی به نو نوشدگی تاجیک و سیاست امید مجاهدی| عباس موسائی

 

 

عباس موسایی، فعال سیاسی اصلاح‌طلب و عضو دفتر سیاسی سازمان عدالت و آزادی، در یادداشتی برای “راهبرد” نوشت:

نقد دکتر مجاهدی بر مطلب جناب حجاریان با عنوان امتناع گفتگو، بسی آموزنده و امیدآفرین است. متاسفانه بخشی از اصلاح‌طلبی واقعا موجود و مصطلح، در تصلبی خودخوانده و خودبرسازنده به سر می برد. هرچند به تاسی از مجاهدی می توان گفت همچنان امیدی سیاست ساز و بحران گریز در بخشی از فضای سیاست ایران در حال نورافکنی بر تاریکی یاس و رخوت است. گرچه در ابعاد مختلف، بوی سوختن و هشدار بحران به مشام و ذهنیت ایرانیان نزدیک می شود؛ اما همچنان مجرایی غیر از امید، برای رهایی نیست. در این مسیر، پرتوافکنی های مجاهدی بسان چراغی در تاریکی است. ایشان را می توان پرچمدار سیاست امید در عصر یاس و عسرت نامید.

اصلاح‌طلبی ایرانی آنچنان که تاجیک می گوید، نیازمند نونو شدن است و آنگونه که مجاهدی می افزاید، نیازمند زایش سیاست امید در عصر عسرت. رهایی تصلب و یاس، اصلاح‌طلبی را از وضعیت کرخت کنونی نجات می دهد و همچنان بعنوان قویترین و قابل دسترس ترین گفتمان و بدیل وضع موجود، تثبیت می کند. اصلاح‌طلبی مضمحل در انفعالی که اعتدالش نامیده اند، اصلاح‌طلبی و سرمایه آن را به بازار مکارگان و حراجی قدرت طلبان عرضه می دارد.

رهایی از زنجیر سنگین پایان و قدرت طلبان درون اصلاحات و یاس آفرینان درون و برون سیاست امید، راهی روشن برای آینده اصلاحات ترسیم می کند. برای زدایش نارضایتی گسترده بدنه اجتماعی حامی اصلاحات، زدایش اصلاح‌طلبی از فرصت طلبی و از سویی در دستور کار قرار دادن سیاست امید، بسی راهگشاست.

اغماض بر رفتارهای خارج از عرف اصلاح‌طلبی، در درون اصلاحات و بی تفاوت بودن نسبت به کنش های گوناگون اعضای دولتی که محصول جنبش اصلاحی است؛ سیاست امید را به وادی انسداد می کشاند. راه غلبه بر رخوت و رکود سیاست امید، کنش های هماهنگ سطوح مختلف اصلاحات از راهبران فکری تا راهبران و هماهنگ کنندگان سطوح گوناگون در فضای سیاسی -اجتماعی است.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

بالا