سرخط خبرهای سازمان

عارف سپهری از “زوالِ کیفیت زندگی در شهرها” و “احیای شهرهای قابل زیست‌تر” سخن گفت

بوی‌باران | مهندس عارف سپهری، کنشگر محیط زیست در گفت‌وگو با بوی‌باران، زوال کیفیت زندگی در شهر را مشکل روزمره شهروندان دانست و گفت شهرنشین‌ها از زندگی خوب و سالمی برخوردار نیستند حتی اگر از رفاه اقتصادی هم بهره برده باشند.

وی، شهر را یک واقعیت اجتماعی می‌داند که هویت و موجودیتش را روابط میان بازیگرانش می‌سازد؛ ضمن این که فضاهای شهری هم از همین روابط پیروی می‌کنند.

سپهری ادامه داد: از سیمای شهر می‌توان به راحتی دریافت، شهر “انسان‌محور” است یا “ماشین‌محور”. نسبت باندهای ماشین‌رو به باندهای دوچرخه و معابر پیاده‌رو نشانه‌ای بر این است که شهر برای مردم طراحی شده یا ماشین‌ها.

به گفته این فعال محیط زیست، میان توسعه ماشینی و زیست شهروندان درگیری ایجاد شده، چراکه ازدحام اتومبیل‌ها به جای افزایش تحرک، کم تحرکی را باعث می‌شود، درحالی‌که ماشین بنا بود ابزار تحرک باشد و نه بی‌تحرکی!

به گفته سپهری، پس از انقلاب صنعتی شهرها با شتاب گسترده شدند، چراکه محل تولید سرمایه و فناوری بوده‌اند اما با ادامه روند کنونی، زمین، آب و هوا منابع محدود کننده زیست انسان شده و شهروندان را به بیماری‌های جسمی و روحی دچار کرده‌ است،از این رو، اگر روند کنونی ادامه یابد زندگی شهری مزایای خودش را از دست می‌دهد.

به عقیده این کنشگر محیط زیستی، دوچرخه، مهندسی شگفت‌آوری است که نه تنها هزینه‌های شهروندان را در مقایسه با ماشین پایین می‌آورد بلکه بیست برابر یک ماشین زمین کمتر را اشغال می‌کند و به همین خاطر تحرک شهر را بالا می‌برد؛ ولی در عین حال ترویج دوچرخه سواری نیاز به تدوین و اجرای “برنامه جامع دوچرخه” دارد که علاوه بر ایجاد باندهای دوچرخه سواری باید تسهیلات ویژه به دوچرخه سواران را هم تعریف کند؛ مثل ایجاد حق تقدم در شهرها به وسایل نقلیه غیرموتوری یا ساخت جایگاه‌های نگه‌داری دوچرخه در مناطق شلوغ شهر یا حتی تبدیل بخشی از پارکینگ‌ها به جایگاه‌های دوچرخه در برابر وضع مالیات بر ترافیک برای اتومبیل ها در مناطق مرکزی شهر یا در ساعات مشخصی از شبانه‌روز تا مزایای دوچرخه سواری افزایش یابد.

به گفته سپهری، در حال حاضر برنامه‌ریزی توسعه شهرها برای ماشین‌ها ریخته شده است، بنابراین رانندگان، خود را پادشاه خیابان تصور می‌کنند و دوچرخه را ابزاری عقب مانده می‌بینند که فقرا و ضعفا از آن استفاده می‌کنند! در صورتی که اگر برای دوچرخه برنامه‌ریزی شود، رفتار عمومی تغییر می‌یابد.

این فعال مدنی افزود: اتومبیل یکی از نمادهای اختلاف طبقاتی و بالتبع بروز یکسری پیامدهای منفی اجتماعی در شهرهای ما بوده است، استفاده از دوچرخه می‌تواند فضاهایی بسازد که مردم با همدیگر به عنوان انسان‌های برابر مواجهه شوند این امر حتی می‌تواند رفتار شهروندان را دموکراتیک‌تر سازد.

 

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

بالا