سرخط خبرهای سازمان

تاثیرات راستگویی در زندگی

آرمان؛ زهرا اجلال | رهایی در راستگویی است، این جمله را همه آدم‌هایی که با دیگران مراوده می‌کنند قبول دارند. وقتی انسان راست می‌گوید خیالش از همه بابت راحت است چون شب‌ها سرش را با آسودگی روی بالش می‌گذارد و صبح‌ها راحت چشم به روی دنیا باز می‌کند. کسی که راستگوست دوست‌داشتنی هم هست چون تکلیف اطرافیان با او روشن است و همه می‌دانند چگونه با او رفتار کنند. حالا اگر این راستگویی را زیر یک سقف ببریم شیرین‌تر هم می‌شود. وقتی زن و شوهری با هم یکدل و یک زبان می‌شوند زندگی آنقدر دوست‌داشتنی می‌شود که در سایه امن آن می‌شود با خیال راحت گذران عمر کرد.
 راستگویان را چگونه بشناسیم؟ 
اگر بخواهیم خود را بیازماییم و بدانیم که راستگو هستیم و بر منش و روش راستگویان هستیم یا راستگویی را در دیگران بجوییم می‌توان از نشانه‌هایی که قرآن بیان داشته بهره بریم. این نشانه‌ها به ما کمک می‌کند تا راستگویان راستین را از دروغگویان دغلکار شناسایی کنیم و در دام حیله‌های آنها نیفتیم. نخستین نشانه راستگویی تطابق قول و عمل شخص است. اگر گفتار شخص با رفتار وی مطابقت نداشت وی را می‌بایست از دروغگویان یا دست کم کسانی دانست که راستگو نیستند و بنابراین نمی‌توان در برابر ایشان متواضع بود و آنان را الگو قرار داد. این مساله را می‌توان با نگاهی به اعمال آنان به دست آورد. اصولا افراد راستگو برای مردم دل می‌سوزانند و برای رهایی مردم تلاش می‌کنند و آنان را از اسارت و بندگی و بردگی رهایی می‌بخشند. از این‌روست که اهل انفاق هستند و می‌کوشند تا با کمک‌های مالی خویش دیگران را از بند بردگی برهانند. بنابراین اگر موردی دیده شد که شخص می‌کوشد تا مردم را برده و بنده خود کند در حقیقت او فریبکار است؛ زیرا کسی که حاضر نیست شخصی در بند بردگی دیگری باشد چگونه اجازه می‌دهد که به شکل دیگر برده و بنده او شود؟از این رو راستگویان اهل انفاق و کمک به دیگران و انسان‌های نوعدوستی هستند که دستگیر هر در راه مانده‌ای بوده و به حاجتمندان و فقیران کمک می‌کنند. یتیمان و ناتوانان را دستگیر هستند و به آخرت ایمان داشته و نماز به پا می‌دارند و زکات مال خویش را می‌پردازند و اهل وفای به عهد هستند (سوره بقره). افراد راستگو خویشان را دوست داشته و به هر شکلی به آنان کمک می‌کنند. اصولا راستگویان اهل اخلاص هستند و در انجام وظایف عبادی و اجتماعی و اخلاقی خویش کوتاهی نمی‌کنند و با تحمل مشکلات و رنج‌ها آن را انجام می‌دهند. آنها در اندیشه و اعتقاد خویش با برهان و دلیل هستند و این مساله خود مهم‌ترین دلیل بر راستگویی ایشان افزون بر صدق در عمل آنان است. با توجه به این نشانه‌ها، انسان به سادگی و آسانی می‌تواند راستگوی واقعی و راستین را از راستگویان مدعی و دروغین باز شناسد. بنابراین نباید برخی از اعمال و رفتار گروهی فریبکار موجب شود تا در دام آنان بیفتیم. برخی با گریه و سایر شواهد ظاهری می‌کوشند تا مردم را فریب دهند که اصولا نباید برخی از رفتارهای ظاهری مبنا و ملاک داوری قرار گیرد. بسیار دیده‌اید که دروغگویان به گریه متوسل می‌شوند. از این‌روست که قرآن گریه را حربه دروغگویان می‌شمارد و می‌گوید که آنان با گریه می‌کوشند تا حقیقت را بپوشانند و مردمان را گمراه کنند. بنابراین نمی‌بایست گریه و دیگر تظاهرات ظاهری مردمان را ملاک داوری قرار داد. اینان در ظاهر رفتاری را انجام می‌دهند که با باطن آنها مطابقت ندارد.
 راستگویی در روایات
راستگویی واقعا معجزه می‌کند چون کسی که راستگوست نگاه‌ها را به سمت خود می‌چرخاند و اعتماد دیگران را به خود جلب می‌کند. در این میان اساس زندگی انسان کار گروهی است و هنگامی کار گروهی امکان‌پذیر است که افراد گروه نسبت به یکدیگر اطمینان داشته باشند و اطمینان در صورتی حاصل می‌شود که صداقت و امانت در میان افراد گروه حاکم باشد. در روایات آمده است یکی از یاران پیامبر(ص) از اینکه گرفتار گناه می‌شود نزد پیامبر(ص) رفت و خواستار راهنمایی آن حضرت شد. پیامبر (ص) به وی می‌فرماید: دروغ نگو! آن شخص گفت: همین! پیامبر(ص) فرمود: همین و بس. مرد رفت و در برابر امری قرار گرفت که گناه بود و چون خواست آن را مرتکب شود گفت اگر پیش پیامبر رفتم و گفت این کار را کردی چه بگویم؟ دروغ بگویم. من که وعده داده‌ام دروغ نگویم. چند مساله دیگری نیز رخ داد و او برای اینکه به پیامبر(ص) دروغ نگوید از ارتکاب آن خودداری کرد. اینگونه است که رفتار خود را اصلاح کرد.
 راستگویی در قرآن
قرآن در آیات ۷۰ و ۷۱ سوره احزاب به تاثیر و کارکرد راستگویی مومنان در گفتارشان اشاره کرده و آن را سبب اصلاح اعمال آنان می‌داند. از این رو فرمان می‌دهد برای اینکه اعمال آنها به اصلاح گراید همواره گفتار خالی از هرگونه شائبه دروغ بگویند و سخنی را بر زبان آورند که ظاهر آن با باطن آن موافق باشد. در آیه ۲۰ و ۲۱ این سوره صداقت و راستگویی موجب تسلیم شدن شخص در برابر دستورهای خداوند و آموزه‌های وحیانی آن به شمار می‌رود. بنابراین کسانی که اهل صداقت و راستی هستند کسانی هستند که در برابر آموزه‌های وحیانی تسلیم‌اند و هرگز بر خلاف آن عمل نمی‌کنند و رفتارشان همواره در چارچوب آموزه‌های دینی است و گامی‌برخلاف آن برنمی‌دارند. اصولا رستگاری جز با راستگویی امکان‌پذیر نیست و کسی که دروغ می‌گوید و ظاهر کلامش با باطن آن موافقت ندارد و بر خلاف واقع سخنی را بر زبان می‌راند نمی‌تواند امید به رستگاری داشته باشد. خداوند در آیه ۱۱۹ سوره مائده می‌فرماید: روز قیامت تنها کسانی رستگار می‌شوند و از آتش دوزخ رهایی می‌یابند که راستگو باشند. امروز روزی است که تنها صدق و راستی راستگویان است که به فریاد ایشان می‌رسد و سربلند و پیروز از آزمون دنیا بیرون می‌آیند. در حقیقت کسانی که راستگویی را منش و روش خویش قرار داده‌اند و در هر حال و مقامی ‌راستگویی می‌کنند و سخنی به دروغ بر زبان نمی‌رانند در قیامت از راستگویی خویش بهره‌مند می‌شوند.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

بالا