سرخط خبرهای سازمان

پرونده هسته ای و نعل وارونه دلواپسان| یادداشت سردبیر

 

 

اختصاصی بوی باران| بالاخره بعد از بیش از یک دهه از فراز و نشیب ها و تنش های روابط ایران با جهان غرب در موضوع پرونده هسته ای، توافق جامع هسته ای پس از ۲۲ ماه مذاکره فشرده به نتیجه رسید و دوات تدبیر و امید که همه تخم مرغ ها را در سبد حل بحران هسته ای قرار داده بود نفس راحتی کشید و رییس جمهور محترم به یکی از تعهداتی که به ملت داده بود جامه عمل پوشاند. پرونده هسته ای ایران در دولت آقای خاتمی، رییس جمهور دولت اصلاحات گشوده شد و با تدبیر آن دولت و تحت مدیریت آقای روحانی، مانع ارجاع پرونده به شورای امنیت سازمان ملل شد و با شروع دولت آقای احمدی نژاد به علت عدم شناخت صحیح دیپلماسی بین الملل، با بی اعتنایی تمام، کشور وارد گرداب تحریم و صدور ۶ قطعنامه در شورای امنیت گردید و در حالی که رییس دولت وقت قطعنامه ها را کاغذ پاره و تحریم ها را بی اثر می دانست؛ چنان نتایج مخربی به اقتصاد کشور تحمیل شد که شاید زمان زیادی باید صرف کرد تا بعد از برداشت کامل تحریم ها، اقتصاد به حالت طبیعی باز گردد.

 

 

رفتار دولت گذشته یادآور مثل فارسی است که می گوید « دیوانه ای سنگی در چاه می اندازد که صد عاقل نمی توانند آن را در بیاورند.» سخنرانی ها و ادعاهای پوشالی بدون در نظر گرفتن منافع ملی در سازمان ملل و نفی هولوکاست و به تمسخر گرفتن روابط بین الملل منجر به ایجاد جو ایران ستیزی در سطح بین الملل شد به گونه ای که این رفتارها منجر به تقویت مواضع اسرائیل در سطح جهانی گردید. پس از صدور قطعنامه ها و اعمال تحریم های شدید علیه ایران، دولت وقت نتایج زیان بار سیاستهای ماجراجویانه خود را مشاهده نمود و همین ناتوانی در مدیریت اقتصادی کشور باعث شد که پای میز مذاکره قرار گیرد و البته سناریویی را طراحی نماید که به جای گفتگو برای کسب منافع ملی، مذاکره برای مذاکره و اعلام بیانیه در دستور کار قرار گیرد؛ به گونه ای که به گفته یک دیپلمات غربی، جلسات مذاکره به جلسات آموزش تاریخ توسط آقای جلیلی تبدیل شده بود و نهایتاَ هیچ دستاورد قابل قبولی به بار نیاورد. رفتار دیپلماتیک دولت قبل به گونه ای رقم خورد که به شدت جایگاه ایران تضعیف شد و ایران محل هایی را برای مذاکرات تعیین می کرد و کشورهایی را درگیر مذاکرات کرد که تنها دستاورد آن ارتقا جایگاه کشورهایی چون قزاقستان ، عراق و ترکیه در سطح بین المللی بود و افتخاری برای آنان که میزبان هیات بلند پایه بین المللی باشند.

 

 

دولت دهم به پایان غم انگیز خود رسید و پیامدهای آن همچون حجم بالای اختلاس ها، تخلفات گسترده اداری و ویرانی های اقتصادی، سال های سا ، جسم رنجور کشور را مورد آزار قرار می ده . با روی کار آمدن دولت یازده ، نسیم امید وزیدن گرفت و دولت با تاکید بر دو اولویت حل بحران هسته ای و کنترل تورم و بی ثباتی اقتصاد ، سکان کشور را به دست گرفت. دول ، با تجمیع مدیریت پرونده هسته ای در وزارت امور خارجه و واگذاری آن به دکتر محمد جواد ظری ، شروع مقتدرانه ای را رقم ز . دکتر ظریف به اعتقاد دوست و دشمن داخلی و خارج ، یک دیپلمات حرفه ای، آشنا به مسائل بین المللی، مسلط به زبان انگلیسی و فرهنگ آمریکایی، در طی این مدت چنان محبوبیتی در سطح ملی و بین المللی برای خود ایجاد نموده تا به همراه جان کری وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا، نامزد دریافت صلح نوبل گردد. کیسینجر از وی به عنوان دشمن قابل احترام و جان کری او را فردی حرفه ای و میهن پرست یاد می کند. دکتر ظریف به همراه تیم هسته ای، در ابتدای امر  محل مذاکرات را کشورهای اروپایی تعیین کرد که مقر سازمان ملل در آن مستقر هستند و این امر منجر به ارتقای جایگاه مذاکرات شد. سپس در مراحل بعدی مذاکرات با نماینده آمریکا به عنوان طرف اصلی مناقشه هسته ای، وارد مذاکره شد و این امر تا پایان نشان داد که آمریکا نقش تعیین کننده در این مذاکرات دارد؛ به گونه ای که حجم دیدارهای دو وزیر امور خارجه از حجم ملاقات ها با دیگر مقامات ۱+۵ به مراتب بیشتر بود.

 

رفتارهای دکتر ظریف برای جلب اعتماد عمومی در سطح داخلی و بین المللی از طریق انتشار پیام ها در فضای مجازی و انتشار ویدئوهای گفتگو با مردم جهان و چاپ مقالات در روزنامه های معتبر بین المللی، نشان داد که وی کاملاَ به اهمیت رسانه و افکار عمومی آگاه است و به خوبی از آن استفاده می کند. همچنین دیپلماسی لبخند وی گویای تغییر رویکرد دولت ایران در عرصه بین المللی است که می خواهد از دریچه گفتگو با جهان روبرو شود.

اما در شرایطی که اگر کشوری در آن وضعیت قرار گیرد تلاش می کند با ایجاد هم صدایی، یک نگرش و تفکر را از سطح حاکمیت خود به جهانیان مخابره کند، عده ای تحت عنوان دلواپسان، ساز خود را در مخالفت با تیم مذاکره کننده کوک کردند و علی رغم حمایت های صریح و مکرر مقام رهبری از تیم مذاکره کننده و شخص دکتر ظریف، پیکان تیز حملات خود را متوجه آنان نمودند و تحت عنوان دلواپس، از نتایج مذاکرات اظهار نگرانی کردند؛ همان رویه ای که در آن سوی جهان و با هدفی مشابه، دولت نتانیاهو نیز در پیش گرفت.

اما سئوال اساسی اینجاست این دلواپسان و کفن پوشان در زمان دولت آقای احمدی نژاد کجا بودند؟ آیا حجم بالای اختلاس ها از بیت المال مردم، رفتارهای آقایان احمدی نژاد و مشایی در مقابل رهبری و مراجع عظام، پایمال کردن حقوق مردم، نرخ بالای تورم، رکود و بیکاری دلواپسی نداشت؟ پناه آوردن دولت به باورهای کمونیستی هوگو چاوز و تحقیر عزت ملی و مذاکرات بی نتیجه عده ای غیر دیپلمات ناآزموده در مذاکرات هسته ای دلواپسی نداشت؟ یا شاید به قول آقای روحانی، تخته شدن دکان عده ای دلال تحریم علت این دلواپسی است؟ نان عده ای از افراد در بی ثباتی، تحریم و آشفتگی است و همیشه در تلاش هستند تا کشور در آرامش نباشد و با این شرایط بقای آنها تضمین می شود.

 

 

ما نیز دلواپس هشت سال سوء تدبیر که بر این مملکت تحمیل شد هستیم ؛ دلواپس حجم بالای دزدی ها و اختلاس ها در مقیاس گسترده هستیم. دلواپس محاکمه نشدن مدیران بی تدبیر و باز نگشتن پول بیت المال هستیم. دلواپس هزینه های بالایی که به علت هوچی گری در روابط بین الملل هستیم. دلواپس منافع ملی و توسعه ملی کشورمان هستیم.

 

آیا وقت آن نرسیده است که برای اقتدار ملی خود و حفظ عزت ایرانی اسلامی و دستیابی ایران به کشور توسعه یافته، دست از منافع شخصی برداشته و یک صدا برای سرافرازی ایران عزیز تلاش نماییم؟ آیا وقت آن نرسیده است که اقتدار را نه در ماجراجویی و درشت گویی به جهان بلکه در صلح و تعامل سازنده جستجو نمود؟

 

به خوبی واضح است که دولتمردان فعلی ایران آگاه هستند که اگر این توافق به نتیجه نمی رسید با وجود نزدیک شدن به پایان دولت اوباما در آمریکا و احتمال روی کارآمدن جمهوری خواهان، تنش در روابط ایران و عربستان، قدرت طلبی اسرائیل در منطقه، نفوذ افراطیون داعش در خاورمیانه بالاخص در سوریه و عراق، می توانست آتش جنگی بنیان برافکن و خانمانسوز  را شعله ور نماید که دود آن به چشم ملت مظلوم ایران و سود آن به جیب کاسبان جنگ و تحریم و رژیم غاصب صهیونیستی برود.

 

آنچه به نظر می رسد در شرایط بغرنج منطقه، بهترین راه ایجاد صلح جهانی و نیز اتحاد بین المللی برای نابودی کامل داعش و بازگشت آرامش به منطقه است، همین توافق تاریخی هسته ای بود،  ملت ایران نشان داده که از جنگ و تحریم بیزار است و به دنبال آن است که کشوری آباد، آزاد و سربلند در جهانی امن و باثبات داشته باشد.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

بالا